Intriest

Iedere zwangerschap beleeft men op een andere manier. De ene vindt het zalig, de andere is er van dag 1 ziek van. Maar hetgeen dat buiten kijf staat is dat je als vrouw echt wel aanvoelt wanneer er iets niet pluis is binnenin. Dat gevoel had de auteur van Loslaten doet pijn, Marianne Swinkels, ook. Intuïtief wist ze dat er iets niet in de haak was. Spijtig genoeg werd haar vrees waarheid.

Bryan wordt geboren met een teratoom, een tumor die embryonale cellen van verschillen soorten cellen vormen. Kort na de geboorte wordt Bryan aan deze tumor geopereerd.
Blijkt dit, in mijn ogen, het minst van al te zijn. Alhoewel dit al meer dan genoeg is om te doorstaan. Snel blijkt Bryan geen zuigreflex te hebben, ongelooflijk sterk te zijn, spasmen te ontwikkelen… met andere woorden, Bryan is meervoudig complex gehandicapt.

In Loslaten doet pijn beschrijft Marianne niet alleen de lijdensweg van haar zoontje maar ook de hartverwarmende dagen vol lach en plezier, de glunderende pretoogjes, de mooie momenten die ze niet alleen maar ook haar man Marty, haar dochtertje Sydney, familie, vrienden volop beleven. Iedere goede dag is een feest, iedere slechte dag is een mokerslag.
De aanvaringen met medici of medisch personeel hakken er in. Niet alleen bij de lezer maar ik kan me stellig inbeelden hoe het bij Marianne en Marty gevoeld moet hebben. Zij leefden 24/24, 7 op 7 met Bryan. Ziekenhuispersoneel of dokters zagen momentopnamen van Bryan. En wanneer Marianne het niet eens was met hen kreeg ze een hap en een snauw terug in plaats van begrepen te worden.

Loslaten doet pijn is hartverscheurend. Geen enkele ouder zou zijn/haar kind zo moeten zien lijden. Het blijft onmenselijk. En zoals ik zelf altijd zeg, waardig sterven bestaat niet, waardig leven wel. Maar desalnietemin zijn Marianne en Marty er in geslaagd Bryan waardig te laten gaan.
Vlot geschreven zonder een blad voor de mond te houden heeft dit verhaal me volledig opgeslorpt. Met een lach maar met nog meer tranen mocht ik het verhaal van Bryans korte leven van ver mee beleven. Een dikke pluim voor de ganse familie dat ze van dit kortstondige leventje toch nog mooie herinneringen gemaakt hebben.