Rouw is meer dan verdriet

‘Ik zal je nooit meer’ is geschreven in de ik-vorm en de hoofdpersoon heeft dezelfde naam als de schrijfster. Dit wekt de suggestie dat het autobiografisch is, en ik begrijp dat dat niet 1 op 1 zo is.

De manier waarop Tatjana woorden geeft aan haar emoties, hoe ze zich door de uitgestelde rouw om haar moeder heen worstelt, stukje bij beetje haar verdriet kan toelaten en te boven komt is prachtig geschreven. Ze gaat onderwerpen niet uit de weg, zo wordt er ook normaal gedaan en gesproken over miskramen, dat doet mij persoonlijk goed om te lezen.

Rouw is meer dan verdriet, dat brengt Tatjana op een integere, liefdevolle en warme manier voor het voetlicht.