Verrassend goed!

Verrast door dit boek van Chris Polanen! Op basis van de cover zou ik dit boek niet (snel) oppakken, blij dat ik het gedaan heb. Polanen heeft een zodanig fijne en bijzondere schrijfstijl dat je snel in het verhaal zit. Daarbij is Gili een personage dat op verschillende vlakken voor herkenbaarheid kan zorgen voor de (jong)volwassene lezer. Hij rijdt paard en traint voor een belangrijke wedstrijd, voelt de gevoelens van Norbert (zijn paard), woont bij zijn moeder, ziet zijn vader regelmatig en rouwt zelf om zijn vriend Hugo welke zeer recent is overleden.

In de jaren '90 is het op politiek gebied onrustig in Suriname en zijn vader Pieter bevindt zich in kringen waar hij zich misschien beter niet kan bevinden. Gili vindt er in ieder geval iets van en het feit dat hij zijn vader bij de voornaam noemt in plaats van vader/papa/pa zegt al veel. Daarnaast wordt op een bepaalde manier vanuit Surinamers door mannen naar vrouwen (o.a. Nederlandse stagiaires) gekeken, behalve door Gili zelf. Hij (b)lijkt geen doorsnee Surinaamse man te zijn. Dat blijkt ook door de verschillende overdenkingen, observaties en gedachtegangen van Gili hierover. Hij denkt veel, maar zegt lang niet alles wat hij daadwerkelijk denkt. In hoeverre kan hij eerlijk zijn? Wat betreft de liefde hoort Gili in zijn hoofd allerlei eerder gegeven adviezen van Hugo welke hem soms helpen.

Uiteindelijk zoomt het verhaal nog meer in op de vader-zoon relatie als Pieter in de gevangenis terechtkomt en Gili de enige in de familie is die op bezoek gaat bij hem. Het doet meer met Gili dan hij in eerste instantie dacht en misschien wel hoopte.
Ondertussen probeert Gili te trainen met Norbert voor een belangrijke wedstrijd. Het lukt niet, omdat de hitte maar niet vertrekt. Het prijzengeld wil hij gebruiken voor een vlucht naar Nederland en een studie voor dierenarts. Hij weet wat hij wil.

Polanen weet op een toegankelijke en verfijnde manier de Surinaamse gedragingen en cultuur van die tijd in het boek te verweven. Vermoedelijk heeft hij ook eigen ervaringen in het verhaal gestopt zonder het over te laten komen als biografisch. Dat vind ik mooi gedaan en de woordenlijst achterin is een goede toevoeging. Soms zijn de gedachten en observaties van Gili zodanig uitgebreid/lang dat het de vaart uit het verhaal haalt. Bij het (evt.) wegleggen van het boek blijft het verhaal in je hoofd aanwezig en wil je toch door.

Ik zie lezers schrijven dat dit een fijn paardenboek is. Het gaat over zóveel meer dan paardrijden en een belangrijke wedstrijd. Dus nee geen paardenboek.