Recensie: London, with love - Sarra Manning

Londen. Negen miljoen mensen. 270 metrostations. Elke dag duizenden toevallige ontmoetingen, eerste dates, afscheidstranen en happy ever afters. En 20 jaar lang is Londen de stad waar één vrouw en één man elkaar nét niet op het juiste moment vinden...

Jen en Nick ontmoeten elkaar als tieners. In de twee decennia die volgen worden ze verliefd op elkaar, hebben ze een hekel aan elkaar, zoenen ze, blijven ze vrienden, willen ze elkaar nooit meer spreken, en vinden ze elkaar altijd weer terug.

Maar zijn ze na al die tijd voorbestemd om samen te zijn, of is dit het einde van hun reis?

'"Je hoeft nergens spijt van te hebben," zei hij zacht. "En je hoeft je ook niet verloren te voelen. Je bént niet verloren, want ik heb je gevonden."'

Het is 9 september 1986 als we de laatste stop, High Barnet, de eindbestemming van de Northern Line, bereiken. Aan de zijde van Jennifer, Jen/Jenny, Richards. De dag waarop ze kennismaakt met Nick Levene, de pretentieuze, wispelturige, plaagzieke, impertinente Nick Levene. De dag waarop ze haar hart weggeeft, zonder het zich te beseffen.

De jaren verstrijken. We maken tijdsprongen van 1988 naar 1992, naar 1994, naar 1995, naar 1996, naar 1999-2000, naar 2001, naar 2003, naar 2005 tot aan 2021. Tien delen en een epiloog die aan elkaar geweven zijn door de fijne, vlotte en filmische schrijfstijl van Sarra Manning. Terwijl Jennifer en Nick om elkaar heen draaien, leren we Jennifer steeds beter kennen. Ze wordt levensecht neergezet en je gaat écht met haar meeleven. Je gaat met Jennifer én Nick meeleven.

Door de jaren die verstrijken, en terwijl het verhaal voortkabbelt, maken Jennifer en Nick veel mee. Van drugsgebruik, racisme, abortus, het ongeluk van prinses Diana, 9/11, een zelfmoordterrorist tot aan corona. Gebeurtenissen waardoor ze beide als persoon groeien. Die een onderlinge band scheppen die onverwoestbaar is, maar de juiste tijd en de juiste plek lijkt er nooit te zijn. Of toch?

Dit coming of age verhaal is met vlagen aangrijpend, soms heftig, brengt kippenvel op je armen en tranen in je ogen. Zonder ergens zwaar te worden. Dit verhaal is zó veel meer dan een feelgood. ****