Recensie: Horrorland 11 - Zeg maar niets meer - K.R. Alexander

Nomi is als de dood voor poppen. Maar ook zij ontkomt niet aan de nieuwste rage: een slimme pop die gebruikmaakt van kunstmatige intelligentie. Ondanks haar angst vindt Nomi een onverwachte vriendin in de pop, die ze Alice noemt. Voor het eerst heeft ze het gevoel dat er echt iemand naar haar luistert. Maar al snel lijkt het alsof Alice haar eigen plan trekt. Ze wordt steeds gevaarlijker en haar uitzetten lukt niet meer. Kan Nomi haar pop te slim af zijn?

'"Je hoeft niet bang voor me te zijn. Ik ben je beste vriendin." Haar hoofd draaide naar Jenna, die niet oplette, en toen terug naar Nomi. "En het zal niet lang duren," fluisterde de pop, "voordat ik je énige vriendin ben."'

Dat poppen verschrikkelijk eng kunnen zijn, weten we allang. Ik hoef maar de naam Chucky te noemen en we weten dat die pop je écht de stuipen op het lijf zal jagen. Er is, zeg maar, een reden waarom ik die film na ruim 30 jaar nog niet opnieuw gekeken heb. Ooit, ooit zal ik dat doen... Maar nu nog niet. Punt.

Nú dacht ik dat het wel een goed idee was om te lezen over de Emmy-pop. Om zo te ontdekken of ik poppen nog steeds eng vind. Het antwoord: 'JA!' Ja, ik vind poppen nog steeds eng.

Het 11e deel in de Horrorland-serie gaat over poppen die gedreven worden door kunstmatige intelligentie. Inmiddels is dat niet meer een ver-van-ons-bed-show, waardoor mijn fantasie zéker geprikkeld werd.

K.R. Alexander geeft je met dit verhaal een inkijkje in zijn hoofd en zijn angsten brengt hij tot leven op papier. Door zijn herkenbare vlotte en beeldende schrijfstijl zie je alles zo voor je en voelt het verhaal levensecht aan.

We volgen Nomi, een onzeker meisje dat éígenlijk niet voor zichzelf durft op te komen. Een muurbloempje dat over haar eigen grenzen gaat. Ze vindt poppen vreselijk, maar tóch laat ze zich door Jenna overhalen om een Emmy-pop te stelen. En vanaf dat moment zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn.

Het resultaat is een griezelig en spannend verhaal, waarbij je écht met Nomi gaat meeleven. Het gaf mij Chucky meets Mean Girls vibes. Het is een verhaal over je gehoord voelen en voor jezelf opkomen, maar dan in een griezelig jasje. ****