aangrijpend

De zussen Nikki, Sami en Tori hebben alles behalve een zorgeloze kindertijd en jeugd gehad. Hun moeder was verre van wat een moeder hoort te zijn en de dingen die zij hebben moeten doorstaan en hebben moeten zien, zou niemand ooit moeten meemaken, laat staan een kind.
Toch is dit precies wat er gebeurde en Onze moeder was een seriemoordenaar neemt de lezer stap voor stap mee.

Een waargebeurd verhaal recenseren vind ik altijd wat lastiger. Het verhaal zelf is namelijk zoals het is, dus er is niet perse sprake van een plot dat je kunt ontleden of personages die wel of niet goed overkomen.
Dat maakt dat ik het vooral over de opzet zal hebben, hoe het verhaal is neergezet en hoe het op mij is overgekomen.
Onze moeder was een seriemoordenaar is opgedeeld in verschillende delen, die de lezer inzicht geeft in dit verhaal dat bol staat van de gewelddadige en sadistische uitbarstingen van moeder Shelly.
We beginnen bij het begin en leren Shelly goed kennen. Waar je bij sommige daders vaak uit de achtergrond kan halen waarom ze zijn geworden zoals ze zijn geworden, vind ik dit bij Shelly totaal niet duidelijk.
Zit het in haar bloed? Zijn het toch de omstandigheden van een gebroken gezin? Het is desondanks goed om dit stuk achtergrond te hebben, ook al verklaard het haar gedrag niet. Het geef een stuk historie mee en maakt vooral veel duidelijk over de mensen rondom Shelly.
We worden daarna stapsgewijs meegenomen in de terreur die Shelly over het gezin laat gaan.
Het verhaal wordt niet verteld vanuit een bepaald persoon, maar heeft wel zinnen en passages die door de dochters, of andere familieden zijn vertelt. Het maakt Onze moeder was een seriemoordenaar een persoonlijk verhaal, dat vertelt lijkt te zijn vanuit diegene die het meegemaakt hebben.

Het lezen van Onze moeder was een seriemoordenaar is ontzettend heftig. De mishandelingen die Shelly uitvoert zijn heel expliciet beschreven maar ook het psychische aspect is heel breed uitgemeten.
Hoe ze volwassen mensen zó manipuleerde dat ze met hen kon doen wat ze wilde, zonder dat ze ertegenin gingen of zelfs weggingen is bijna onwerkelijk. Maar natuurlijk ook wat het psychisch met haar dochters deed, dat ze dit moesten ondergaan, moesten aanzien en soms zelfs aan mee moesten werken.
Ook werd niet elke dochter hetzelfde behandelt, of mishandelt. Het was Shelly’s manier om een kloof tussen hen te drijven wat haar gelukkig nooit is gelukt. Het maakt wel dat ze niet allemaal hetzelfde over hun moeder denken en andere gevoelens jegens haar koesteren, maar ook dit doet niets af aan de onderlinge sterke band die ze hebben.

Dat Nikki, Sami en Tori ontzettend sterke dames zijn staat buiten kijf. Hoe ze toch voor zichzelf hebben durven kiezen en hun moeder tot een halt hebben weten te roepen is bewonderenswaardig.
Onbewust heeft Shelly hier juist een bijdrage aan gehad. In plaats van volgzame, bange vrouwen, zijn het sterke vrouwen geworden, die een eigen leven hebben gecreëerd en het monster hebben durven aanpakken.

Bedankt Lind&Co voor het recensie-exemplaar van Onze moeder was een seriemoordenaar voor mijn deelname aan de blogtour.