sterk staaltje psychologie

Namens Thrillerlezers las ik Oscar van Yvonne Franssen, bedankt voor het recensie-exemplaar.

Bij de eerste bladzijden al meteen een onnoemelijke nieuwsgierigheid aanwakkeren, laat dat maar aan Yvonne Franssen over.
Het zet meteen de toon voor de rest van het verhaal, maar geloof me: je hebt geen idee van wat er nog gaat komen.

Ilse belandt in een ware nachtmerrie als haar zoontje Oscar van vier maanden van het een op het andere moment verdwijnt. Zo zit hij nog in zijn autostoeltje en het volgende moment is het leeg.
Haar ander zoon, de tienjarige Daan, heeft niets gezien in de luttele seconden dat Ilse haar winkelwagentje terug bracht en dus wordt er direct een grootscheepse zoekactie opgezet.
Het verhaal bezorgt je direct de kriebels en deze zullen gaandeweg het verhaal zeker niet afnemen.

Naast de verhaallijn van Ilse, waarin we mee genomen worden in haar nachtmerrie, volgen we verschillende perspectieven in zowel het heden als het verleden.
Dit maakt dat je even je volledige aandacht erbij moet houden en goed moet opletten over wie het gaat en in welk tijdsframe. Het maakt dat Oscar zeker geen verhaaltje is om even tussendoor te lezen en maakt ook al gauw duidelijk dat dit heel erg diep gaat.
Door het gebruik van de verschillende perspectieven en kleine cliffhangers op het einde van de hoofdstukken creëert Yvonne Franssen nog meer nieuwsgierigheid en begin je je ook echt af te vragen waar dit naartoe zal leiden.
Doordat er gebruik wordt gemaakt van verschillende tijdframes leren we de personages nog beter kennen en krijgen we een duidelijk beeld van hun verleden. Toch is heel lang niet duidelijk of er onderlinge connecties zijn en is het afwachten hoe deze flashbacks rijmen met het heden.
De personages zijn dus heel goed neergezet en uitgewerkt, maar toch blijven er veel twijfels aanwezig. Zijn ze wel oprecht? Speelt er meer?

Naarmate het einde vordert komen de puzzelstukjes langzaam op hun plaats. Maar denk maar niet dat Yvonne Franssen zich er zo makkelijk van af maakt.
Het plot blijkt nog dieper te gaan dan verwacht en ook enkele twists kunnen zeker niet uitblijven.
Toch heb ik op het einde het idee dat ik ergens iets gemist heb, maar ik heb ook heel sterk het gevoel dat dat laatste écht aan mij ligt!