mooi verhaal

Bedankt Hamley Books voor het recensie-exemplaar voor de blogtour van Woorden zeggen niets.

In Woorden zeggen niets krijgen we te maken met twee hoofdpersonages. We lezen dan ook vanuit hun beider perspectief.
Zo volgen we Tristan, in het verleden, die na een moeilijke jeugd nog steeds moeite heeft met zich aanpassen in zijn pleeggezin. Hij is grotendeels opgegroeid in een kindertehuis en heeft helaas ook een erg negatieve ervaring gehad in zijn vorige pleeggezin, waardoor hij het erg moeilijk vind om zich aan te passen.
Zijn pleegouders zijn schatten van mensen en hebben alleen maar goeds in de zin, maar laat nou juist dat zijn wat het voor hem zo moeilijk maakt. Hij vindt dat zij beter verdienen, dan hém als pleegzoon.
Hij besluit dan ook te vertrekken, want uiteindelijk zal dit het beste voor iedereen zijn.

Naast de verhaallijn van Tristan is er die van Lente.
Lente volgen we in het heden, wat dus verschilt van Tristans tijdlijn.
Ook zij heeft er een moeilijke periode opzitten maar is wil er het beste van maken als eerstejaars op de universiteit. Ze wil in de voetsporen van haar vader treden en ook arts worden, maar haar thuisfront maakt dat erg lastig voor haar.
Haar vriendje is ervan overtuigt dat zij hem zal verlaten als ze eenmaal uit huis is en op campus woont en dat maakt dat ze zich steeds meer van hem lijkt te distantiëren, alsof zijn angst om haar kwijt te raken en zijn wil om haar bij zich te houden haar juist verder wegdrijft.
We leren beide personages dus heel goed kennen, zij het net op een andere manier. Dit maakt het leuker om te lezen en het duurt dan ook even voordat ik door heb hoe deze personages en verhaallijnen met elkaar vervlochten zijn.
Tristan en Lente worden al gauw mensen van vlees en bloed en het is, juist door hun strubbelingen, heel makkelijk om je in hen te verplaatsen. Hun problemen en angsten zorgen ervoor dat je ze in je hart sluit.

Hoe verder het verhaal vordert en de verhaallijnen samenvlechten hoe meer je de drang krijgt om door te lezen. Ik had vooraf totaal geen idee wat ik van het verhaal kon verwachten en enkele heftige passages en gebeurtenissen zorgen ervoor dat het verhaal meer diepgang krijgt dan ik oorspronkelijk dacht dat het zou hebben.
Woorden zeggen niets is zeker geen voorspelbaar verhaal en dat maakt het juist echt.
Dat en het feit dat het geen fijn liefdesverhaal is, maar echt verweven is met problemen waar we allemaal mee te maken kunnen krijgen. Het is realistisch en rauw maar laat tegelijk ook merken dat na de zwaarste onweersbuien altijd het zonnetje gaat schijnen en ook al is het niet altijd zoals je gehoopt hebt: alles komt goed.