Fascinerend, afstandelijk debuut

In de aankondiging stond al dat dit een debuut is dat verrast en verwart. Zo was het voor mij ook.
In het begin voelde ik bijna een afkeer van verder lezen door de afstandelijke hoofdpersoon, verteller Antara. Toen ik verder lees, bleef de afkeer maar ook de fascinatie. Wat speelt hier allemaal? Hoe is dit zo gekomen?
De moeder van Antara, Tara, is dementerend en Antara is mantelzorger. Ze overdenkt de relatie met haar moeder en hun levens. Hoe is het zo gekomen?
Tara is nooit een echte, goede moeder voor Antara geweest, ze heeft haar jaren verwaarloosd toen ze zelf in een ashram met een goeroe samenleefde en later ook een jaar naar een strenge kostschool gestuurd. Liefde en ook spijt over hoe dingen zijn gelopen zijn ver te zoeken.
Antara is ook erg met zichzelf bezig. Ze werkt aan een kunstproject en gaat wel met haar moeder naar ziekenhuisafspraken. Af en toe lijkt ze het beste voor haar te willen en ze vindt het moeilijk dat moeder wegzakt. Maar toch...zo weinig empathie en angst dat een geheim over haar kunstproject aan het licht komt zodat de vergeetachtigheid van moeder haar eigenlijk wel goed uitkomt. Ik wil niet spoilen maar het stuk waarin dat wordt beschreven vond ik het heftigst van het boek.
Zowel Antara als Tara hebben in mijn ogen zoveel mentale problemen dat ze tot weinig empathie en liefde in staat zijn. Er speelt ook rivaliteit tussen moeder en dochter; over uiterlijk en liefde. Ook de relatie van Antara met haar man Dilip is vreemd en problematisch.
Al met al een fascinerend, knap geschreven debuut van Doshi.