Lezersrecensie
De Heren XVII
De Heren XVII, het bestuur van de VAHA, bestaat zoals de naam je doet denken niet allen uit heren. Een van hen is een Indonesische prinses. Siti Suryangha is erbij in de vergadering, als er een aanslag wordt gepleegd op een kernfusiereactor. Vijftien jaar geleden gebeurde dit ook en daardoor was de zwijging gekomen, door opstandelingen in de koloniën. Zij weet haarscherp wat er moet gebeuren, er is een oorlog nodig om de koloniën weer in handen te krijgen. Ze zoekt contact met Milan Zhou en weet hem te overtuigen om naar Titan te gaan. Daarmee beginnen alle gevechten en ook de verbanning van de prinses naar haar landhuis, terwijl de Heren kibbelen met elkaar.
Ik heb er bewondering voor hoe Leeuwenhart zijn personages heeft uitgekozen. Door een Indonesische prinses als een van de Heren XVII op te voeren en een ADD genie met een mod, om het wat rustiger te houden in zijn hoofd, krijgt de serie meer diversiteit. Ook de achtergronden van de personages komen mooi aan bod. De gevechtsschepen vormen een parallel met de koloniale historie. De mechs vormen een knap staaltje futuristische techniek, ze deden me aan animatiefilms denken en aan transformers. Alles bij elkaar past dit verhaal weer mooi bij de rest van De zwijgende aarde en geeft de militaire SF er net een andere invalshoek aan. Leuk om te zien hoe de serie zich uit blijft breiden.