Voor eeuwig

In dit tweede deel van de trilogie Cirkel van vier van Julian ten Böhmer komt de Orde van Othernail met het eerste cohort steeds weer voor nieuwe confrontaties te staan. Ze gaan naar het westen waar de vijand zich bevindt en krijgen te maken met veel gevechten en geheimen die ontrafeld moeten worden. Zo is er bijvoorbeeld een verborgen kasteel waar het kwaad huist. Er komen allerlei begrippen in dit boek voor, zoals lastra’s en paladijnen, geesten en natuurwezens. Bovendien hadden we al de vier verschillende rassen van de mensen, elcen, elfen en dwergen, en hun frairs. In dit tweede boek worden verschillende confrontaties vanuit verschillende personages en op verschillende plaatsen in de wereld beschreven. Wederom zijn er veel namen te onthouden, want elk legeronderdeel dat tegen een vijand vecht bestaat uit veel leden die ieder hun eigen vechtmethode aandragen. Dat maakte het uit elkaar houden van met wie ik nu precies te maken had en het waar en waarom iets gebeurde voor mij als lezer nogal lastig. Vooral ook omdat ik het verhaal niet aan een stuk achter elkaar door heb gelezen. Er zaten soms wat dagen tussen voor ik verder kon gaan.

De strijd tussen licht en duister komt naar voren door het gebruik van lastra’s en paladijnen die bepaalde goden volgen die aan de kant van het licht of de schaduw staan. Bovendien bestaan de meest gevreesde vijanden die dood en verderf zaaien uit geesten. Bij die laatste groep kon ik me moeilijker dan bij de andere personages een voorstelling maken van wat er nu precies gebeurde, omdat mijn ideeën over wat geesten kunnen doen heel anders zijn. Ik had graag meer mee willen leven met Darian, omdat hij degene is met wie Finrohn optrekt. Het aandeel van de elcenkoning en de achtergrond van wat elcen nu eigenlijk voor wezens zijn mis ik een beetje in deze serie. Dat lijkt me nou juist zo interessant.

De hoofdpersoon Finrohn en de lastra Orra maken in dit boek nog het meeste mee van waar ik me als lezer in verplaatsen kan. Finrohn en zijn hele cohort krijgen het zwaar te verduren, ze ontrafelen geheimen over de wereld waar De Dinion niet over sprak. Het volgende boek, Zuiveraar, gaat hier denk ik weer op door. Ik ben benieuwd hoe het dan af gaat lopen met de elf Finrohn en met de verschillende volkeren in deze uitgebreide verbeeldingswereld.