Geraakt

In De aanraking volgt de lezer het verhaal van Marthe. Marthe wordt geconfronteerd met de harde vaststelling dat zelfs haar eigen man voor haar een onbekende blijkt te zijn. De lezer blijft samen met Marthe achter met een leegte: geen kans op vragen of verwerking, communicatie onmogelijk gemaakt. Daarnaast staat de band met haar zoon Robin centraal. Via die relatie zet de auteur de lezer aan het denken over relaties, communicatie, verlies, raken en loslaten. Het luisteren zonder oordeel, dat Robin een gave noemt, ervaart Marthe als een zwakte, ze mist de kracht om weerstand te bieden. De interactie tussen beiden toont menselijke, herkenbare emoties.

Guillaume Van der Stichelen - voormalig reclamemaker, columnist, auteur - schreef eerder non-fictieboeken en de historische roman Rozeke. De aanraking is een heel ander boek geworden maar wat de twee wel gemeen hebben is een rijk taalgebruik en een realistische weergave van menselijke ervaringen en gevoelens.
De schrijfstijl is een van de grote troeven van deze roman. De opening bestaat uit twee lange zinnen die uitnodigen om meteen opnieuw te lezen, alsof je even moet wennen aan het ritme van de taal. Dat wekt de verwachting van een roman met uitgebreide zinsconstructies, en hoewel dat niet helemaal wordt ingelost, voelt dat nergens als een gemis. In een sobere maar taalrijke stijl weet de auteur de juiste sensatie op te roepen. De taal is verzorgd, enigszins poëtisch en diepzinnig. Als lezer vraag je je af of elk woord afgewogen is of dat de schrijver intuïtief heeft geschreven. Van Der Stichelen lijkt doordacht te schrijven en toch komt de tekst nooit geforceerd over. De keuze voor een ik-verteller voelt vertrouwelijk en maakt de emoties direct en geloofwaardig.

De aanraking is een verhaal voor lezers die houden van mooie taal en delicate verhalen. Een verhaal over elkaar (aan)raken dat tot nadenken stemt en de lezer werkelijk weet te raken.