Existentialisme voor de gewonen man

Auster vindt als geen ander schoonheid in zowel de simpele momenten van het dagelijks leven als in de abstracte wereld van ideeën. Hij combineert realisme met metafysische en filosofische elementen en levert zo een meeslepende vertellingen die boeit van begin tot eind. Kierkegaard voor beginners.
Ik noem het existentialisme voor de gewone man, en dat bedoel ik dan heel positief. Bijvoorbeeld de kwestie van fantoompijn, dus de pijn die iemand voelt die een van zijn ledenmaten moet missen. Maar kan er ook fantoompijn ontstaan nadat een van je kinderen of je geliefde komt te overlijden? Auster geeft een begin van een denkrichting. Aan de lezer om verder te stoeien met die gedachte.

Met het stijgen der jaren leiden de verhalen van Auster steeds minder naar een eindpunt en durft hij de verhalen, de dingen, de mensen iets ontastbaars te geven. Hij vraagt de lezer in een niet lineaire soort spiralende vorm om alle leegtes zelf in te vullen. En als lezer moet je dan ook wel een beetje die instelling hebben, dus dat niet alles ergens toe hoeft te leiden. Inmiddels ben ik zover in mijn leven (waarom kan ik me sommige dingen superscherp herinneren en zijn andere zaken compleet uit mijn geheugen verdwenen?) dus dan mag ik mijzelf wel een beetje als de ideale lezer voor dit boek bestempelen.

Auster heeft zelf gezegd dat dit misschien wel eens zijn laatste boek zou kunnen zijn.
Laten we hopen van niet.