Heerlijke schrijfstijl

In een radio interview wordt aan Wilbrink gevraagd wat hij het mooiste Achterhoekse woord of zinnetje vindt. Hij noemt: ie könt mie de sök lekk’n (je kunt mijn rug op) en verteld dat zijn redacteur die zin heeft geschrapt omdat veel lezers het niet zouden begrijpen. Wel jammer, van mij had er echt wel wat meer Achterhoeks in het boek gemogen. Overigens wordt in de Achterhoek eerder gezegd: ie könt mie de hakke violen. De zin die Wilbrink noemt is veel meer een plat Duits-net-over-de-grens variant: du kosch me mal am Sogga legga! Ook mooi, nietwaar?

Wat er een beetje ontbreekt aan dialect (met dank aan de redacteur) wordt ruimschoots goedgemaakt door de typisch Achterhoekse sfeer die Wilbrink weet te scheppen. Daarmee wordt het boek alsnog een echte streekroman met plekken en figuren die je hier zo tegen kunt komen. Ik ben er niet geboren maar na 30 jaar Achterhoek is er in elk hoofdstuk wel een moment van herkenning.

Dan de schrijfstijl.
Die vind ik echt bijzonder en ben ik nog niet vaak tegengekomen in deze vorm. De Nederlandse taal vind ik voor literatuur en voor muziek vaak plat, koud en hard klinken. Da’s smaak, ik geef het direct toe. Maar het is nu eenmaal mijn smaak, of liever gezegd: niet zo mijn smaak. Maar Wilbrink boetseert bewegende zinnen, allitereert met simpele woorden en schept kleine kernachtige metaforen die enorm veel warmte met zich meedragen. Ik heb regelmatig stukjes tekst teruggelezen. Wonderbaarlijk.
Wonderschoon.
Ik ben fan.