Structuur tot in de puntje

In de bibliotheek zag ik dit boek staan en het waren meer de voorkant (die enorme elandkop) en de titel (wiskunde is mijn hobby) die mijn aandacht trokken. Nu ik het verhaal uit heb, kom ik er pas achter dat het deel 2 is uit een trilogie. Was me niet opgevallen en dit deel is goed zelfstandig te lezen.

Ik zie bijna alleen maar lovende recensies en dat snap ik niet zo goed.
Het is een thriller inclusief moord- en doodslag maar – waarom ook niet? het speelt in een pretpark! – met de nodige humor gebracht. Er zijn niet veel schrijvers die dat op een goeie manier kunnen. Vindingrijk is de schrijver absoluut, dat moet ik toegeven en ik zat zeker een aantal keren met een glimlach op mijn gezicht. Maar ik vond het verhaal niet meer dan ‘gemiddeld leuk’ om te lezen.

Ik kon mijzelf meer dan goed vereenzelvigen met de hoofdpersoon: een verzekeringsactuaris die alles tot op de puntjes doorgerekend wil hebben alvorens een besluit te nemen. Tot in zijn privéleven aan toe. Ik ben ook een man van structuur en zeg altijd: ik denk in stroomdiagrammen. Beetje creepy maar zo werkt het nu eenmaal.
Wat mij betreft had de schrijver dit nog veel verder kunnen en moeten doorvoeren. Onze hoofdpersoon neemt soms beslissingen en doet dingen, die niet kloppen met zijn structuurgedreven karakter. En ik kan het weten.
Dan haak ik af en is het moeilijk om weer op het juiste spoor te komen.

Zoals gezegd: aardig, maar voor mij geen hoogvlieger.