Nachtkaars

Scroll even door het lijstje van Pulitzer winnaars en aanschouw de tijdloze klassiekers van grootheden als John Steinbeck, Herman Wouk, Ernest Hemmingway, William Faulkner, Harper Lee, Saul Bellow, Norman Mailer, John Updike, Philip Roth of Antohny Doerr. Daar tegenover staan ook genoeg niemanddalletjes, waarvan je denkt: hadden ze met die prijs maar een jaartje overgeslagen. Je vraagt je af wie Andrew Sean Greer heeft moeten verslaan om in 2018 de prijs in de wacht te slepen.

De schrijfstijl van Greer is zeker niet slecht en het verhaal leest lekker weg. Maar het plot is toch wel erg dun. Het had allemaal kunnen werken als je als lezer dichter betrokken was geweest bij de hoofdspersoon Athur Less. En dat krijgt Greer niet voor elkaar.

Arthus Less is een schrijver die het redelijk goed doet maar zijn grootste claim to fame is zijn relatie met een wereldberoemde dichter. Als een ex-partner van Arthur gaat trouwen slaat de midlife crises toe en probeert Arthur te ontsnappen door over de hele wereld snabbeltjes te aanvaarden. Zo wordt dit boek meer een soort 'travelogue' met bezoeken aan Duitsland, Italië, Frankrijk, Marokko en Japan.
Het verhaal begint sterk met veel vaart. Het bezoek aan Duitsland zit vol humor als Less in de veronderstelling is dat hij goed Duits kan praten, maar dat het eigenlijk nergens op lijkt en hij allemaal vreemde dingen blijkt te zeggen (bijvoorbeeld het verschil tussen 'unterm Strich' en 'auf dem Strich').
Die slapstickhumor doet het een tijdje goed maar wordt op een gegeven moment echt te veel. Hoeveel woordspelingen kun je maken met de achternaam van Arthur? Veel. Te veel!
Als dan het verhaal ook nog dooft als een nachtkaars...

Grootste probleem is dat Arthur Less zich niet verder ontwikkeld, hij blijft hangen in zijn midlife crises en doet geen enkele bespiegeling op zichzelf. De lezer blijft nogal op afstand en dan ben je mij in ieder geval snel kwijt.

Afijn – Greer schrijft het zelf ook op driekwart van het boek – als Arthur gevraagd wordt naar zijn nieuwste roman:
'… about a middle-aged gay man walking around San Francisco. And, you know, his … sorrows ….'
'Is it a white middle-aged man?'
'Yes'
'A white middle-aged American man walking around with his white middle-aged American sorrows?'
'Jesus, I guess so'
'Arthur, sorry to tell you this. It's a little hard to feel sorry for a guy like that.'
'Even gay?'
'Even gay.'

Precies.