Ouwe wijn (bloed!) in een nieuw vat, blijft ouwe wijn

Als regisseur heeft Del Toro mooie kunststukjes afgeleverd. Pan’s Labyrinth vind ik nog steeds een van de meest bijzondere films die ik ooit gezien heb. En dan gaat het mij niet eens om de enge horror scenes die in de film zitten, maar veel meer om de benauwende sfeer die de kijker voortdurend in de greep houdt. Kippenvel.

Helaas kan Del Toro die bijzondere sfeer in dit vampierenverhaal niet neerzetten. Voor mij is Stephen King nog steeds de meetlat als het aankomt op enge verhalen. King kan je met alles aan het schrikken maken: auto’s, clowns, je huisdier, je badkamer … echt alles. Hoewel de monsters in dit boek tot in detail uitgewerkt zijn – of misschien juist wel omdat ze zo duidelijk uitgetekend zijn – krijgen ze de lezer niet aan het schrikken. Ze springen te voorschijn uit het donker waarop wij reageren ‘oh, ben jij het’ en dan rustig doorwandelen, of in dit geval doorlezen. Deels komt dit door het trage tempo. Gewoon te weinig verrassends.

Daarbij komt de nogal vlakke uitwerking van de karakters. Weet King je binnen een pagina emotioneel verbonden te krijgen aan een persoon zodat je direct gaat meeleven … in dit boek duurt het vele hoofdstukken voordat je ook maar iets van gevoel krijgt bij een personage. Als lezer blijf je neutraal en dan kan het je ook niet zoveel schelen als er iets ergs met die persoon gebeurt. Het enige wat je zo nu en dan denkt: waarom doet hij/zij dat nou … da’s ook dom zeg. En daar gaat je schrikeffect.

Het verhaal is een samenraapsel van andere boeken en films en veel komt mij bekend voor. Het voegt dus nauwelijks iets toe.
De kans is klein dat ik de andere beide delen nog ga lezen.