Onmogelijke puzzel

Dit boek is enorm 'leesbaar'. Een lelijk woord, maar ik kan zo even niet iets anders verzinnen. De schrijfstijl van Auster is heerlijk en zorgt samen met het intrigerende plot voor een pageturner.
Maar wel een pageturner in de vorm van een raadsel of een lastige puzzel. Of liever gezegd: drie verhalen dus drie puzzels. Waarvan de stukjes allemaal op een hoop zijn gegooid. Ik heb geprobeerd om sommige stukjes met grof geweld op hun plaats te timmeren maar dat lukt niet. En het gaf me ook nog eens hoofdpijn. Een Rubic's Cube maar dan zonder de garantie dat er ook echt een oplossing is.
Dat is voor veel lezers geen plezierige ervaring; ik kan dit wel waarderen.
Op internet kun je in alle soorten en maten oplossingen vinden, maar ik ga niet op zoek. En volgens mij kom je dichter bij een openbaring als je het boek nog een keer zou lezen. Ga ik ook niet doen. Ik vind het op deze manier te mooi en ga mijn initiële gevoel niet bevlekken. Echt niet.

Ik hou mijn review kort, maar wil er nog wel een metafoor tegenaan gooien.
Ken je dat gebouw van MC Escher, met die mannetjes die steeds over dezelfde onmogelijke trap lopen?
Voor dat gebouw zit een peinzend mannetje op een bankje en die heeft dan weer zo'n onmogelijke kubus in zijn handen.
Als lezer van dit boek zit je dus in het raadsel te kijken naar het raadsel.
Weird. Maar spannend, joh!