Emotionele achtbaan in slow-motion

Volgens mij is er geen beter boek dat het effect van de dood op nabestaanden beschrijft.
Agee schrijft met vernietigende en klinische precisie, maar zonder afstandelijk te worden. De emoties komen niet binnen als een tsunami maar bereiken de nasbestaanden – en daarmee de lezer – als kleine golfjes die door het oppervlak breken. Nu ik deze zin opschrijf krijg ik alweer kippenvel.

Tot in het kleinste ondraaglijke detail wordt beschreven wat de dood aanricht binnen een familie. Er gebeurt verder weinig, maar je wordt toch heel langzaam de kleine wereld van deze familie ingetrokken. Het is een boek om bij stil te staan, stil van te worden, bij te contempleren – geef er aan toe en laat het verhaal je verwikkelen in de emoties waar de karakters mee worstelen. Het gaat niet om de actie maar om de gevoelens en Agee eist van de lezer dat die gevoelens oprecht worden (mee)beleefd. Lees sommige stukken hardop en laat je oor en tong ze uitproberen, terwijl je hart (of hard) geraakt wordt.

Het is geen makkelijk boek om te lezen, juist omdat het zo goed geschreven is.

Neem er de tijd voor!