Pijnlijk humoristisch

Kom maar op dat idee: het verweven van twee verhaallijnen die op het eerste oog wat ver van elkaar afstaan. Hoe maak ik een mens uit menselijke onderdelen en hoe maak ik een robot die op een mens lijkt, of liever: een mens is. Daarmee wordt dit verhaal een filosofisch meesterwerkje met de nodige humor. Een blik op waar we met deze wereld naar toe gaan, die is zo nu en dan zelfs pijnlijk humoristisch. Als ook nog Trump en Bolsonaro de revue passeren, tja .... ik kan niet anders zeggen dan: knap gedaan.
Waar het bij mij vooral om draait is de schrijfstijl van Winterson, Wat een zinnen, wat een metaforen. Soms moet je echt even terug: wat stond daar nou?
Ik vond het volgende stukje zeer aangrijpen, kippenvelmomentje. Ben zo vrij geweest om het zelfs iets te herschrijven naar mijn eigen situatie en gevoel.

Ons bed, waar ik niets hoef uit te leggen. Waar ze me niet haar theorieën over alles vertelt.
Waar haar ogen kalm en diep zijn. In bed bestaat alleen haar lichaam en mijn begeerte.

Ze voelt intiem. Dit is intiem. Ons reddingsvlot.
Maar als dit het vlot is, wat is dan de schipbreuk?

Dat zijn wij.

We zijn ieder op een andere manier gehandicapt - haar twijfel over de liefde, mijn angst ervoor.
Onze gewonde levens verschuilen zich hier. Waarom kunnen we onszelf niet beter maken?
Waarom kunnen we elkaar niet redden?

Ze kust me, legt haar gezicht in mijn hals, legt haar arm over mijn borstkas, strekt een been over het mijne.
Ik hou van de warmte van haar zachte blanke huid en het donkerrode haar dat mijn vingers doet tintelen.

Deze nacht voelt als de eeuwigheid - niet dat hij eeuwig zal duren, maar alsof hij de eeuwigheid is.
Dat is waar we thuishoren. Onze capsule die is zoekgeraakt in de ruimte.
De rest is een droom die we dromen. Ze praat in haar slaap.

Dit in nacht gedompelde bed.
Ik dorst naar liefde en sta op voor een slok water, ze draait zich om en mompelt zacht.

Ik ga weer rustig naast haar liggen en drijf weg in haar duisternis.
De tijd zal ons wel ontmaskeren maar voorlopig nog niet.
Het is genoeg om te slapen in de tijdelijke eeuwigheid van nu.