Te dik suikerlaagje

Inmiddels heb ik de meest boeken van Quick gelezen en het blijft lastig om precies aan te geven wat mij zo aanspreekt in zijn werk. Als geen ander weet Quick zijn karakters in een paar paragrafen tot leven te wekken. En da’s extra knap omdat het altijd gaat over de buitenbeentjes van onze maatschappij. De nerds, de weirdos, de gekkies. Mensen die niet aan onze ‘sociale normen’ voldoen, omdat ze dat niet willen maar meestal omdat ze dat niet kunnen. Tegenwoordig zeggen we dan dat die mensen een psychische stoornis hebben, waarvan er inmiddels zo’n kleine honderd officieel (DSM IV) geregistreerd staan. De kracht van Quick is dat hij de lezer in de huid laat kruipen van de buitenbeentjes en daarbij de boel omdraait: niet zij zijn vreemd, maar de wereld om hen heen is volkomen de weg kwijt. Vervolgens doet hij dit met een bepaald suikerlaagje zodat de lezer zich er ook nog goed bij voelt.

Specifiek voor dit boek vond ik het suikerlaagje iets te dik en werd het me te veel een feel-good-experience. De basisgedachte ‘in het universum is sprake van evenwicht en als jou ongeluk overkomt, dan is ergens anders iemand juist heel gelukkig’ spreekt me wel aan en is in ieder geval iets om over door de filosoferen. Waardoor je zelf weer in hele vreemde vicieuze cirkels terecht komt, namelijk: draai het eens om. Als ik geluk heb, dan moet er dus ook ergens iemand zijn die erg ongelukkig is. En mag ik me dan wel gelukkig blijven voelen? Wauw, die bedenk ik zo zelf! Dat had Quick nog niet bedacht. En dat zijn juist de dingen die ik in zijn andere boeken wel tegenkwam.
Vandaar voor deze maar drie sterren, vooruit drie-en-een-half.
Op naar ‘Sorta like a Rockstar’.