Langzaam bewegend en een warme deken

Oorlogsliteratuur is niet zo mijn ding.
Goed dat het er is, hoor. Maar geen onderwerp dat ik snel uitkies voor mijn nog-te-lezen boekenplank.
Dus toen ik met dit boek in mijn handen stond heb ik wel even getwijfeld en – tja ik geef het eerlijk toe – heb ik het uiteindelijk meegenomen vanwege de schitterende kaft.

En wat schetst mijn verbazing: het verhaal is net zo prachtig als de kaft. Lang, sfeervol, rijk aan karakters en plot, dromerig-lekker-weelderig. In zekere zin aarzel ik bijna om het aan te bevelen want wie leest er in de tegenwoordige tik-tok-hieper-de-hype-cultuur nog langzaam bewegende boeken?

Voor dit verhaal moet je de tijd nemen, nee: wil je de tijd nemen.
Ik genoot van elke seconde en had het gevoel van een altijd warme kop koffie (of thee, dat mag ook). Soms met een wolkje melk, soms met een dotje slagroom en heel soms zelfs met een versgebakken scone.
Over de lengte van een boek ben ik vaak kritisch maar in dit geval was een pil zeker op zijn plaats en ik heb me werkelijk geen moment verveeld.

Als je houdt van boeken met een sterk gevoel voor plaats, prachtige hoofdpersonen (een cast van innemende broers en zussen die opgroeien in een groot landhuis aan zee) en een rustgevende sfeer die ervoor zorgt dat je kaarsen wilt aansteken en onder een 100 jaar oude quilt wilt kruipen …
... dit boek is voor jou!