Nul emotie

De verongelijkte ondertoon en de deprimerende humor van Shteyngart zijn niet aan mij besteed.
Sommige stukken vond ik absoluut de moeite waard, voornamelijk het middendeel van het boek. Zijn lagere en middelbare schooltijd. Zijn verlangen om ‘erbij te horen’. Zijn verbijstering over hoe dat ooit zou kunnen worden bereikt of misschien juist niet.
Ik vind het niet erg om over deprimerende mensen te lezen, maar Shteyngart voert die negatieve ondertoon wat mij betreft te ver door. De nogal flauwe humor red het geheel dan ook niet meer. En wat ik er vervolgens alleen nog maar uithaal, is een soort niet aflatende beledigende (‘op een liefdevolle manier’ … sic) omschrijving van zijn ouders. Dat mag dan misschien eerlijk zijn – mijn ouders waren ook niet perfect – maar dit dominante thema overheerst het verhaal te veel.

Ik begrijp al die hoge waarderingen en goeie recensies niet zo.
Het verhaal ‘stroomt’ niet, ik ervaar geen ‘epiphanies’ (mooi Engels woord: een ervaring van een plotselinge en opvallende nieuwe realisatie) en ik zie geen uitzonderlijke schrijfvaardigheid. En dat bewijst dus ook maar eens te meer dat smaken nou eenmaal verschillen. Wat voor de een kunst is, wekt bij de ander nul emotie.
Voor mij geen Shteyngart meer.