Nouvelle violance

Lapvona is een klein leengoed ergens in middeleeuws Europa. De heerser, Lord Villiam, is een verwende en nukkige intrigant, zo zwak dat hij, wanneer hij van zijn kasteel naar de kerk in het dorp loopt, weer bergopwaarts moet worden gedragen. Lapvona was ooit een goede plek, met vruchtbare grond en lage belastingen. Nu, in de nasleep van een plaag, is het grimmig, uitgedroogd en arm.
Geboren in dit verwoeste landschap is een jongen genaamd Marek, "misvormd door geboorte, zijn ruggengraat naar voren scharnierend zodat zijn kleine schouderbladen als scherpe vleugels uit zijn rug staken." Mareks verachting is zowel fysiek als mentaal. Hij zit 'gevangen in zijn jeugd', zijn 'besef van zijn eigen toekomst... net zo belemmerd als de groei van zijn lichaam'.

Moshfegh heeft een zwak voor de buitenbeentjes, de freaks, de onaangepasten. Karakters die soms monsterlijk zijn maar in ieder geval altijd uitdagend. De manier van schrijven is op het laconieke af met een vleugje wreedheid maar altijd vermakelijk. In de middeleeuwse setting van Lapvona kan Moshfegh haar interesse in het groteske uitleven. Er zijn een aantal weerzinwekkende scènes die door Moshfeghs stylistische gave tot een soort cartooneske beelden worden omgetoverd. Een eigenaardige mix van de gruwelen uit "Game of Thrones" en de slapstick-komedie van "Monty Python and the Holy Grail".
‘Nouvelle violance’ in boekvorm; volgens mij zou Quentin Tarantino hier een typische Tarantino van kunnen maken. En zoals voor zijn films geldt, zal het ook voor dit boek het geval zijn: of je vindt het fantastisch of je vindt het helemaal niks.
Ik kan er wel van genieten!