Lekkere en luchtige herkenning

Een jonge vrouw van in de dertig verhuist met vriend en zoontje naar West Jutland, het ‘achterland' van Denemarken. Vriend werkt als leraar op een hojskole, een soort middelbare school.
Zij is zelf – wat de school noemt – “de achterblijvende partner".

De roman is op een ongebruikelijke manier gestructureerd, met korte fragmenten, af en toe liedjes die lijken te zijn aangepast aan de lopende gebeurtenissen en relationele brieven uit de (Lieve-Lita-)adviescolumn die onze vertelster op zich neemt in haar nieuwe stad, Velling.

Hilarisch is vooral haar grotendeels mislukte pogingen om te leren autorijden, waarbij de rijinstructeurs elkaar in ramp tempo opvolgen. De problemen met haar zoontje en haar sociale onbekwaamheid worden gespiegeld in de adviescolumns waarbij ze antwoord geeft op de gebruikelijke relationele vragen die lezers stellen. Er zit dus een diepere laag in het verhaal, maar de boventoon is toch wel humoristisch.
Het ontbreken van een verhaallijn, spanningsboog en karakterontwikkeling zorgt ervoor dat de humor het geheel moet dragen en dat doet ‘t hem voor mij helaas niet. Het "hilarische" dat dit boek in Denemarken tot een bestseller heeft gemaakt, vind ik niet terug.
Maar gewoon leuk en luchtig om te lezen, met de nodige herkenning, dat is toch ook goed.