Twee losse verhaallijnen

Dit schreef ik na het lezen van deel 1 van deze trilogie, die ik een waardering gaf van drie sterren:
"De twijfel zit 'm in de hoeveelheid verhaallijnen, naar mijn smaak net iets te veel. Slager, mag het een onsje minder zijn? Het wordt nu een hele lange aanloop waarbij het bovennatuurlijke slechts summier een plekje krijgt. Wat is er toch aan de hand, daar in dat Niceville? Daarvoor moeten we dus in deel 2 zijn en die komt binnenkort aan de beurt. Ik ga ervan uit dat er dan veel op zijn plek valt en er vier sterren uit de bus komen rollen."

Helaas ... er valt in dit tweede deel niet zo veel op zijn plek. Strout gaat op dezelfde voet verder en voelt zich duidelijk beter thuis in de misdaad (bankoverval, rauwe criminelen, stoere politieman en veel shootouts) dan in het bovennatuurlijke. Zo houden we dus twee compleet verschillende verhaallijnen, waarvan ik niet het idee heb dat die in deel 3 nog bij elkaar gaan komen. Had er dan twee verschillende boeken van gemaakt.

Het werd pas interessant toen er in de rivier een soort fossielen van menselijke resten werden aangetroffen, in de vorm van mandjes. Kijk: dan wordt mijn interesse gewekt, en moet ik natuurlijk ook deel drie gaan lezen. Hopelijk krijgt Lemon Featherlight - van indiaanse afkomst en een wijs man - in dat laatste deel wat meer de spotlight. Ik heb zo onderhand wel genoeg van die stoere politieagent Nick en zijn irritante vrouwtje Kate.