Macht corrumpeert

Landen die een vrouwelijke premier of president hebben doen het op dit moment significant beter als het gaat om de bestrijding van Corona. Maar ook voor die tijd werd er al positief gedacht over vrouwen als Sanna Marin (Finland), Jacinta Arden (Nieuw Zeeland), Angela Merkel (Duitsland), Tsai Ing-wen (Taiwan), Erna Solberg (Noorwegen) en Ana Brnabic (Servië). Om er maar een paar te noemen. Of zijn die gekozen omdat het landen zijn met een vooruitstrevend gedachtegoed waar niet naar geslacht wordt gekeken maar gewoon de beste wordt gekozen?
Ik (blanke westerse man 55) ben ook na het lezen van dit boek nog steeds voorstander van meer vrouwen aan de leiding. Maar een evenwichtige verdeling lijkt me dan toch beter.
Macht corrumpeert ... ongeacht ras, geloof of geslacht.
Ik ben aan het denken gezet en als een boek dat doet, dan geef ik het een hoge waardering.

De schrijfstijl vanuit verschillende perspectieven vond ik uitstekend waarbij naar het einde toe de verschillende verhaallijnen elkaar kruisen of samen gaan lopen.
Goed, het is natuurlijk geen Margaret Atwood, maar dat hoeft ook niet. Daar is er per slot van rekening maar eentje van. Het begin van dit boek – als de vrouwen voor het eerst hun nieuwe kracht ontdekken – vond ik erg sterk. Ik dacht zo nu en dan in een Stephen King verdwaald te zijn. Dat is natuurlijk vloeken in de literaire kerk, maar daar heb ik me nooit wat van aangetrokken. Hoe Alderman in een paar bladzijdes het 'gruwelijke alledaagse' schetst … knap hoor. Naar het einde toe verzand het verhaal een beetje ondanks alle horror in het vluchtelingenkamp. Als lezer wacht je toch op een of andere superplotwending.

Dit boek leest als een sneltrein en zet je aan het denken.
Dus geen enkele reden om het links te laten liggen.
Een aanrader.