Gevaarlijke blindheid

Wat een prachtig epos heeft Kapoor geschreven.
De personages worden rijkelijk uitgetekend en Kapoor heeft een hele meeslepende manier van schrijven, zowel in de beschrijving van overdaad als van de allerergste ontberingen. Juist die tegenstellingen geven het boek veel kracht, tonen de donkere kant van de ziel van India en laten zien hoe dun het laagje modernisme en democratie eigenlijk is. Met aan de top een aantal meedogenloze en superrijke zakenlui, eigenlijk gangsterbazen, beschermd door het establishment. En daaronder het onzekere leven van de verarmde meerderheid met de dood als enige constante in hun leven.

Het thema bewustzijn versus blindheid spreekt mij aan. Het is maar al te makkelijk om weg te kijken bij maatschappelijk falen, vooral als we het gevoel hebben dat er toch niets aan te doen is. Kapoor waarschuwt voor deze blindheid die ons in staat stelt om onszelf leugens te blijven vertellen. Leugens die ons ervan weerhouden verandering teweeg te brengen als de kans zich voordoet. En dat is niet alleen in India het geval!

De structuur van het boek en de verhaalperspectieven worden niet consequent doorgevoerd, vooral in het tweede deel van het verhaal, maar hé … geweldige boeken hebben nu eenmaal gebreken. Dat hoort erbij.

En terwijl sommigen deze roman omschrijven als een 'masala potboiler', vind ik dat Kapoor een aantal uitzonderlijke karakters tot leven heeft gebracht die nog een tijd in mijn hoofd zullen blijven zitten.