emoties

De hoofdpersoon van dit verhaal is Babakar, een dokter uit Mali die baby's ter wereld brengt. Hij wordt bij een moeilijke bevalling van een jonge voor hem onbekende vrouw geroepen en zij overleeft het helaas niet. De aanwezige man Movar blijkt niet de vader en Babakar ziet dit als een teken: hij claimt de baby als de zijne.
Niet veel later vertelt Movar over de belofte die aan de jonge moeder is gedaan om haar kind terug te brengen naar haar familie in Haïti.

Hoewel het verhaal Babakar volgt, is er elke keer dat we een nieuw personage tegenkomen een uitweiding over hun achtergrond. Zo is er een flinke verdieping in al deze karakters.
Hoewel het verhaal gaat over de zoektocht naar de familie van baby Anais, was die kleine in het hele verhaal toch opmerkelijk afwezig. Babakar regelde verzorgers voor de baby maar vervolgens zijn ook die nauwelijks in beeld. De hele motivatie van deze reis en dus van het boek, verdwijnt langzaam aan de horizon. Omdat ik toch nieuwsgierig bleef, ging ik stukken van die achtergrondverhalen van de andere karakters steeds sneller en minder aandachtig lezen.

Ik zie het vakmanschap van Condé en haar schrijfstijl vind ik sterk. Ze weet op meesterlijke wijze personages tot leven te brengen, met alles wat ze meegemaakt hebben, hoe ze van hun geboortegrond vervreemd zijn, waarom ze zijn geworden zoals ze zijn. Daarbij komt dat ik met internet bij de hand veel geleerd heb over (de geschiedenis van) Haiti, eerlijk gezegd was dat een blinde vlek voor mij.

En toch heb ik iets gemist. Ik kan mijn vinger er niet opleggen. Misschien is het de emotionele connectie met Babakar en dus met het hele verhaal. Voor nu dus een wat lagere waardering.
Ik ga zeker nog meer lezen van Condé en kijken of ik er achter kan komen waar mijn twijfel zit.