Leest als een zak chips

De dood heeft het publicatieschema van Michael Crichton niet merkbaar vertraagd. Sinds hij in 2008 overleed, zijn verschillende van zijn manuscripten, gevangen in de amber des tijds, tot leven gewekt en de wereld rondgestuurd.

Toch bleef één verhaal waar Crichton twintig jaar aan had gewerkt, sluimerend op zijn harde schijf staan. Zijn vrouw heeft er lang over nagedacht en uiteindelijk een geschikte oplossing gevonden voor het onvoltooide manuscript. Dus vlak voor de zomer, na donderende publiciteitswolken, arriveerde de ultiem literaire mash-up: ‘Uitbarsting’, een Crichton-manuscript voltooid door James Patterson. Zoals auteurspartnerschappen gaan, is dit het hoofd van Godzilla geënt op het lichaam van King Kong. Natuurlijk bruist Hollywood er al van, en waarom niet? Samen hebben deze twee auteurs – of hun merken – naar schatting 675 miljoen exemplaren verkocht, één voor elk jaar sinds het Neoproterozoïcum.

Ik ben niet een groot kenner van de Crighton-boeken en ook niet van Patterson. Ik kan dus niet bepalen wie wat heeft geschreven. Ik mis wel het ‘wetenschappelijke’ sausje dat Crighton meestal aanbrengt. En dat is jammer. Het boek is duidelijk geschreven als film, vol helden en schurken en veel actie. Dat leest best lekker weg. Nadeel is dat de personages vlak blijven en nauwelijks realistisch. Het plot is nogal ver gezocht met een wat tegenvallend einde.
Maar als filmscript zit het goed in elkaar. Of het een goeie film wordt zal sterk afhangen van de gekozen acteurs. Met acteurs uit B-films zal het ook nooit een kaskraker worden.

Als tussendoortje een lekkere verhaal dat je op het puntje van je stoel wel moet uitlezen, net als een zak chips die tot op de bodem leeg moet.
Je weet dat het rotzooi is en niet goed voor je, maar … het is gewoon zo verdomd lekker!