Eva zou zo trots zijn!

Vorig jaar kreeg ik het boek Longeneeslijk van Eva als kerstcadeau van mijn kinderen, dit jaar gaf mijn jongste zoon het boek van Matthijs. Net als bij het boek van Eva heb ik dat van Matthijs in een ruk uitgelezen, soms met een lach, soms met een krop in mijn keel. Want ook al ken ik Eva en Matthijs niet persoonlijk, toch raakt het verhaal je tot in het diepste van je hart. Doordat ik Longeneeslijk volgde op Instagram en ook keek naar "over mijn lijk" krijg je toch een beetje het gevoel dat je Eva kent.
Het boek is zodanig geschreven dat je het gevoel hebt dat je naast Matthijs staat en alles met hem meebeleeft. Ik kon de stilte en eenzaamheid die hij beschreef bijna zelf voelen, mocht hij naast me gestaan hebben dan gaf ik hem zeker een dikke steunknuffel. Ook de stukken waarin de ouders en zus aan het woord komen zijn zeker een meerwaarde voor het boek en raakten me meer dan ik kon denken. Hoe moeilijk moet het niet zijn om als ouders, broer of zus machteloos te moeten toekijken hoe je zoon/(schoon)broer zijn grote liefde verliest en je niks anders kan doen dan er gewoon zijn.
Het beeld dat ik van Eva had werd door het boek van Matthijs nogmaals bevestigd, ze is net als hem een mooie, positieve persoonlijkheid. Jammer dat het zo moest lopen, mensen als hen gun je alle geluk. Al ben ik zeker dat Matthijs het geluk zeker zal terugvinden, maar altijd met Eva op zijn schouder die goedkeurend toekijkt en trots is op haar man.