Verstand op nul en genieten!

Het eerste wat me aantrok aan dit boek is de prachtige cover,
Zo'n mooi plaatje! Ik moest gelijk aan mezelf en mijn jongste zoontje denken. De korte inhoud sprak me ook onmiddellijk aan omdat ik zelf mijn papa ben verloren, weliswaar niet zo jong maar toch nog veel te vroeg. Ik ben dan ook met een heel goed gevoel en veel enthousiasme aan het boek begonnen.
Faye heeft haar leven goed op orde samen met haar man en 2 prachtige dochters, maar toch blijft het gemis naar haar moeder knagen. Ze verloor haar moeder op jonge leeftijd en groeide op bij een ouder echtpaar waar ze uiteindelijk een mooie jeugd had. Wannneer ze op een dag een pose op een foto nabootst komt ze terecht in de jaren 70 waar ze kennis maakt met haar moeder en haar jongere ik. Meer en meer komt het besef wat dit tijdreizen teweeg kan brengen en moet Faye keuzes maken, keuzes die niet altijd even gemakkelijk zijn.
Hoe kan je hier een mooi verhaal over schrijven zou je denken, awel, daar is Helen Fisher meer dan in geslaagd, wat een prachtig verhaal! Niet echt realistisch, dat wel, maar ik vond dit totaal niet erg. Het verhaal zit vol emoties, ik heb echt heel hard meegeleefd met Faye. Ligt het aan de schrijfstijl? Of aan de inhoud? In mijn geval was het beide. Voeg hier dan nog wat onvoorspelbaarheid en een onverwacht einde bij en het boek krijgt van mij 5 sterren, lang geleden dat ik zo van een boek genoot.
Voor wie zijn realiteitszin niet kan uitzetten zal dit boek niet geschikt zijn, maar voor de mensen die het wel kunnen en houden van feelgood en romantische verhalen zou ik zeggen, verstand op nul en genieten maar!