Even doorbijten, uiteindelijk een heel mooi verhaal

Dolf de Vries werd vooral bekend door zijn rol in de oorlogsfilm “Soldaat van Oranje” maar hij speelde hij ook in Turks fruit, De vierde man en Zwartboek. Daarnaast heeft hij ook al een 40-tal boeken op zijn naam staan. Eén daarvan, De vrucht van de leugen, mocht ik dankzij Uitgeverij Elmar lezen.
De vrucht van de leugen gaat over David, die opgroeit in een sterk gelovig katholiek gezin en waar vaders wil wet is. Zo mocht David op zondag niet buitenspelen en was hij verplicht om naar de kerk te gaan. Dit zorgt bij David voor opstandigheid en hij zoekt zijn toevlucht bij het gezin van Harko waar er veel meer vrijheid heerst. Af en toe een leugentje om aan het beklemmende gevoel te ontsnappen, daar schrikt David ook niet voor terug, ook niet in zijn volwassen leven. Op de begrafenis van Harko overblikt David zijn leven en dan loopt hij Iris opnieuw tegen het lijf.
Het eerste wat opvalt aan het boek is de donkere cover waarop de naam van de schrijver nogal groot vermeld staat. Voor iemand zoals ik bij wie de naam geen belletje doet rinkelen (waarschijnlijk omdat ik belgische ben) is dit nogal raar, want ik moest een beetje zoeken naar de titel. Maar bij wie de naam wel bekend in de oren klinkt zal dit er volgens mij voor zorgen dat het boek opgenomen wordt wat dan positief is.
Na de cover geëvalueerd te hebben volgt het verhaal. Dat start op de begrafenis van Harko, een vriend van hoofdpersoon David. De schrijver springt hierbij wat van het heden naar het verleden, de personages zijn nog niet duidelijk en het verhaal komt wat chaotisch over bij mij. Ik wist echt niet wat te verwachten en kon niet duiden waar het verhaal over ging. Even doorbijten dus. Maar ik ben blij dat ik dit gedaan heb, want eens aan p60 gekomen kwam ik helemaal in het verhaal en werd er meer duidelijkheid geschept. We leren David vanaf hier goed kennen, ook van Roos, de vrouw waarmee David uiteindelijk trouwt en Harko en Iris krijgen we een duidelijk beeld. Alle belangrijke personages worden mooi uitgewerkt. Echte spanning heb ik niet gevoeld in het boek, maar de schrijver zorgt er wel voor dat de nieuwsgierigheid van de lezer voortdurend geprikkeld blijft. Samen met de korte hoofdstukken zorgt dit er voor dat het boek vlug uitgelezen is.
Het boek wil ik dan ook graag beoordelen als moeilijk in te komen, maar eens in het verhaal raak je er moeilijk uit.