Ga deze lezen.

Op de prachtige cover van dit boek vind je deze quote terug : “Het waargebeurde verhaal van de vrouwen die in het naaiatelier van het kamp moesten werken om te overleven.”
“Verhaal” is bij deze quote eigenlijk een homoniem. De manier waarop je het interpreteert voor je aan het verhaal begint, doet je met een hele andere kijk naar het verhaal kijken.
Een verhaal is een weergave van al dan niet fictieve gebeurtenissen. Het vertellen ervan is naar alle waarschijnlijkheid de oudste vorm van amusement die de mensheid kent. Maar ook tegenwoordig worden nog steeds sagen, sterke verhalen, sprookjes, moppen en andere verhaalsoorten verteld.
Lucy Adlington is een Britse schrijfster en kledinghistoricus en ze heeft ervoor gekozen om een soort historische documentaire van de kleermaaksters op papier te plaatsen. Ze deed veel opzoekwerk in de rijke archieven van verschillende bibliotheken en musea over de holocaust maar ook herinneringen en kostbare memoires van de families van de overlevenden en de laatste overlevende naaister waren kostbare aanvullingen bij dit prachtige “ verhaal”.
Want eenmaal ik door had, dat het geen gewoon verhaal werd, was nieuwsgierigheid mijn drijfveer om verder te lezen.
Vijfentwintig, sterke vrouwen, die door hun talent om kleding te maken, konden overleven in Auschwitz. Plaats daarnaast het gruwelijk nazibeleid en je respect voor de dames blijft groeien. De Joodse vrouwen werden geselecteerd door Marta Fuchs en zo werden zeker 25 Joodse vrouwen van de dood gespaard.
Marta was de eerste die met haar naaitalent werd opgemerkt door Hedwig Höss, de vrouw van de hoogste commandant van het nazikamp Auschwitch. Toen zij doorhad dat dit haar vluchtweg aan de dood kon betekenen, probeerde ze zoveel mogelijk meisjes te rekruteren en werd de Obere Nähstube (de hoogste naaikamer) opgericht met als taak luxe-kleding te maken voor de ss-vrouwen.
In het boek kan je meerder foto’s van de vrouwen terugvinden, alsook ontwerpen van de kledij die er gemaakt werd. Die foto’s zijn zeker een meerwaarde tot het verhaal.
Ik ben blij dat ik de mogelijkheid had om deze kant van het verhaal te mogen lezen. Het heeft me nog een andere kijk op het verhaal Auschwitz gegeven. Dit zijn van die verhalen die iedereen zou moeten lezen, want deze gruwelijkheden moeten verschrikkelijk geweest zijn. Ze mogen niet vergeten worden en aan de andere kant kunnen ze mensen hoop en het respect geven die verdienen.