Levenslang... of niet?

Meteen na Lichaamstaal wou ik verder in deel twee van de Cassie Raven serie. Ik was gegrepen door de personages en hun verhalen en was nog niet klaar dit los te laten. Het tweede boek speelt zich af een luttle zes weken na het eerste boek. Hierdoor zit je meteen terug in het verhaal, alsof je gewoon de pagina omgeslagen hebt naar een volgend hoofdstuk en in één adem weer verder kunt lezen.

In deel twee wisselt een actuele zaak zich af met het onderzoek naar het verleden van Cassie. Meerbepaald het verleden van haar ouders. Wat is er meer dan 20 jaar geleden gebeurd? Is haar moeder echt verm00rd door haar vader of is er meer aan de hand. Cassie komt gaandeweg meer en meer te weten dankzij de hulp van haar vrienden. Wat ik leuk vind, is dat je het echt samen met Cassie te weten komt. Er is geen extra info voor de lezer waar zij nog achter moet komen of omgekeerd. Dit maakt dat je echt kan meeleven in de emoties van het personage. Een stuk over de helft volgt een onverwacht overlijden. Is dit toeval of heeft dit met Cassie's zoektocht naar het verleden te maken? Ik vond het in ieder geval erg zielig voor haar en leefde helemaal mee met haar verdriet. Tegen het einde aan zat ik simpelweg in tranen, in een mengeling van verdriet en ontroering.

Ik geef deze dan ook met plezier 5 sterren en wil snel verder in deze reeks!