Laat je niet los

Monica Haak is hard op weg 1 van mijn favoriete auteurs te worden. Haar eerste boek: Voor verdriet heeft niemand tijd, vond ik al erg goed. En ook dit boek heeft mij bij de kladden gegrepen.

De titel zal voor veel mensen herkenbaar zijn. We dragen allemaal pijn bij ons die we zoveel mogelijk verbergen. Dat maakt dit verhaal ook zo herkenbaar. Het niet altijd willen of kunnen laten zien wat voor pijn je met je meedraagt. En dat is ook meteen wat het verhaal zo heftig maakt. De herkenbaarheid.

Wat heb ik een bewondering voor Fleur, de hoofdpersoon. Zij is zo ongelofelijk sterk. Mede door de mensen om haar heen, maar toch, wat een kracht heeft dat meisje!

Als volwassen lezer zou je soms kunnen denken: ach meisje, doe niet zo ingewikkeld, vertel het gewoon. Maar denk dan maar even terug aan hoe je was toen jij 16 was. Ik denk , dat je dan, vrijwel zeker, dezelfde ( of vergelijkbare ) keuzes had gemaakt. Het leven is zo anders als je 16 bent.

Het is een verhaal over de druk die je hebt op school. De verwachtingen van ouders. Verlies. Liefde. Pesten. Onzekerheid. Veel thema’s die allemaal in het verhaal thuishoren, waardoor het zeker niet teveel is.

Het is een toegankelijk boek over best lastige onderwerpen. Een boek dat je niet zomaar loslaat, maar toch ook leuk is om te lezen. Zo knap!