Moedeloos

Het verhaal ademt een moedeloosheid uit. Een moedeloosheid die versterkt wordt door de schrijfstijl. Die ademt namelijk dezelfde moedeloosheid uit. Ik vind dat sterk.

Het is geen doorsnee thriller te noemen. Er zit een mysterieus fantasyrandje in het verhaal. Dat verraste mij, maar het past goed binnen het gevoel van het verhaal.

Wolff is, zoals het wel lijkt te horen, een beetje een figuur aan de rand van de maatschappij. Hij laat moeilijk mensen toe, laat zelden het achterste van zijn tong zien. Afgezien van zijn “dochter” Isabella, die weet wel tot hem door te dringen.

Hij past zich schijnbaar moeiteloos aan. Het maakt niet uit in welke kringen hij zich begeeft, hij past zich aan als een kameleon.

Het is geen verhaal dat je op het puntje van stoel laat zitten. Die spanning ontbreekt. Maar het is wel een verhaal dat mateloos intrigeert waardoor je toch door blijft lezen. Of je wil of niet, je hebt geen keuze.

Wat ik een leuk detail vond was dat alle drankjes een violette kleur hebben.

Wil je een thriller lezen die anders is dan je gewend bent, dan raad ik je dit boek zeker aan!