Een traag maar intrigerend plot

Een mooie lichte cover die goed past bij het verhaal siert het boek van Wolfzomer. De cover straalt de warmte van de zomer uit en het relaxte gevoel dat past bij de Scandinavische levensstijl. Met een spannende proloog, die direct duidelijk maakt dat Rosenfeldt een thriller heeft geschreven, word je als lezer meegenomen in de wereld van de drugs. Wanneer daarna het verhaal start met de vondst van de resten van de wolf daalt direct het tempo en dat blijft eigenlijk het hele boek zo, de snelheid van de proloog komt pas in de laatste pagina’s terug wanneer naar een climax wordt toegewerkt. Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, waarbij er ook ruimte is voor het bijzondere perspectief waarin de stad Haparanda een eigen stem krijgt. Een leuke en bijzondere toevoeging, maar tegelijkertijd wordt er daarin steeds van enkele inwoners een korte schets gegeven wat het aantal personages enorm doet stijgen en het lastiger wordt om alles uit elkaar te houden. Twee andere perspectieven waaruit het verhaal geschreven wordt zijn van agente Hannah Wester en Sandra, bewaker in de gevangenis. De verschillende uitdagingen die beide voor hun kiezen krijgen zorgen ervoor dat ze gaan leven en dat je als lezer betrokken bij hen raakt. Zeker agente Hannah Wester heeft nog genoeg uitdagingen in het verschiet voor de delen die nog gaan volgen.
Qua spanningsboog begint Wolfzomer sterk, zakt daarna in om langere tijd voort te kabbelen waarbij de meeste spanning in de verhaallijn rondom Katja zit, tot de verschillende verhaallijnen elkaar letterlijk kruisen en zowel de vaart als de spanning toenemen.
De verwachtingen die de naam Rosenfeldt opwekt, mede door zijn goede boeken en sterke scenario’s, lost hij met Wolfzomer niet volledig in maar het plot zit goed in elkaar en dat maakt dat het wel een fijn boek is dat veel leesplezier geeft.