Mooi gebracht maar ik mis wel iets meer geschiedenis/cultuur van Japan

Ik kreeg dit boek voorgesteld toen ik aan het kijken was om een bibliotheekboek te reserveren. Het sprak mij wel aan, het gaat over een psychiater die zichzelf wat verloren is. Hij reist naar Japan en zijn pijnlijke jeugdjaren komen naar boven.
De schrijfster weet poëzie te gebruiken en alles wordt mooi verwoord.

Het verhaal is verteld vanuit standpunt van Simon, de psychiater, soms vanuit Louise (voormalige vriendin) en een collega psychiater.
Er worden korte hoofdstukken gehanteerd, zonder nummering maar dat is niet storend. Wat ook opvalt is dat dit het eerste boek is die ik lees waarbij ruimte/spatie tussen de fragmenten is.
Hierdoor is het aangenaam lezen , een pluspunt.
Ik had iets meer geschiedenis/cultuur verwacht rond Japan omdat het verhaal zich daar ook grotendeels afspeelt maar dit blijft beperkt. Simon verblijft bij een gastvrouw en gastheer. Het bijzonder land waar de auteur over spreekt, mag voor mij dus iets uitgebreider.

De sporen van geduld is een roman vol sereniteit, memorabele ontmoetingen, wijze lessen en prachtige beschrijvingen.