Beklijvend tot de allerlaatste pagina

‘De wereld bestaat uit twee soorten mensen. Zij die het meemaakten en zij die het zich nooit zullen kunnen voorstellen.’

Dankjewel @amboanthos, @vbkbelgie en @aline.sax voor dit beklijvend boek.

‘Negentien Negentien’ speelt zich af na het einde van WOI. Henry Bennett is ondertussen thuisgekomen van het front maar kan zich niet aarden. Zijn werk kan hij niet meer hervatten, heeft last van nachtmerries en van zijn kwetsuren. Zijn ouders begrijpen hem niet, zijn ‘geliefde’ ook niet. Survivor’s guilt. Dit doet hem besluiten om terug te keren naar Ieper. Daar waar hij zijn demonen achterliet. Maar Ieper is Ieper niet meer. De inwoners willen verder, puin ruimen en heropbouwen. Henry probeert in het reine met zichzelf te komen maar dan moet hij eerst zijn demonen overwinnen. Door de omgeving dringen de herinneringen ongewenst aan zich op.

Oordeel:
‘Negentien Negentien’ begint waar andere romans over de WO stoppen. Wat met diegene die het front hebben overleefd? Nemen zij hun dagdagelijkse leven weer op? Hoe gaan zij om met de gebeurtenissen? Het verhaal van Henry geeft daar een mooi antwoord op. Aline Sax daagt de lezer uit om mee te voelen, om te huilen en te hopen op verbetering. Dit verhaal raakt het diepste van je ziel. Het speelt zich niet alleen af in 1919 maar we gaan met Henry mee terug. Terug naar die allereerste dagen aan het front. Zo komen we te weten waarom hij die last meedraagt. Dit verhaal is rauw, beklijvend en intriest. Ik heb af en toe het boek moeten neerleggen. Want het kwam binnen. Tijdens het lezen voelde ik het diepe respect die Sax voor dit onderwerp geeft. Ze schuwt de harde realiteit niet. Ze laat de intense gevoelens op de lezer los. Ze weet je te raken. Daardoor is dit een boek om nooit te vergeten.
Af en toe zie ik de vraag: “welke 26 boeken moeten we lezen in 2026”. Heel eenvoudig: DIT BOEK.

‘Het was gelukkig niet elke dag Passchendaele’
‘Nee, maar het is wel Passchendaele die in je lijf blijft hangen’ denk ik bitter