Lang en veel herhaling, maar geeft eindelijk wel een beetje meer diepgang

Ik ga meteen met de deur in huis vallen. Dit was geen makkelijke recensie om te schrijven. Ik heb namelijk nogal gemengde gevoelens overgehouden aan het lezen van The Finish Line (Verlang), maar deze zijn niet per se slecht.

Allereerst, de schrijfstijl. Deze is net zoals bij de andere twee boeken vlot, geweldig en poëtisch. Je wordt erdoor meegesleurd en blijft makkelijk verschillende hoofdstukken na elkaar doorlezen. Dit is echt mijn favoriete aspect aan de hele trilogie.

Voor de fans van Tobias en Cecelia biedt dit boek heel wat meer diepgang en inzichten in het personage van Tobias. Aan de hand van flashbacks kom je meer te weten over zijn verleden, hoe hij de Ravenhood opgericht heeft en hoe hij geworden is wie hij is. Desondanks wordt er alsnog (helaas) niet fel ingegaan op de achterliggende politieke intriges en de exacte werking van Ravenhood, er blijft een sluier van mysterie rond hangen. Cecelia is in dit boek een veel sterkere vrouw dan in de vorige twee boeken, ze laat zich niet doen en is geen moment te onderschatten. Dat maakt dit boek in mijn ogen een sterker verhaal dan diens twee voorgangers.

Helaas lijkt dit boek op andere vlakken dan wel weer heel sterk op Flock en Exodus. Er zit veel heen- en weergetrek in, wispelturigheid van bepaalde personages, eindeloze ruzies en ook heel wat herhaling. Voeg daar nog aan toe dat ik noch Tobias noch Cecelia eigenlijk leuke personages vind (ook niet als morally grey karakters, geef me dan toch maar Sean of Dom), en je begint al te begrijpen waarom dit boek me toch niet helemaal heeft kunnen overtuigen. Bijkomend had dit verhaal volgens mij ook in 200 pagina’s minder verteld kunnen worden.

Al bij al ben ik wel blij dat ik doorgelezen heb tot het einde en nu kan zeggen dat de Ravenhood trilogie voor mij afgesloten is. Een welbepaalde plottwist heeft me ook zeer aangenaam verrast, waardoor ik wel met een positief gevoel naar dit boek terugkijk.
3,5/5 ⭐