De wereld voelt doordacht, oud en levendig.

De reisgenoten van J.R.R. Tolkien is het eerste deel van de bekende trilogie In de ban van de ring. Het verhaal volgt de hobbit Frodo Balings, die onverwacht de Ene Ring erft van zijn oom Bilbo. Al snel blijkt dat deze ring geen onschuldig sieraad is, maar een machtig en gevaarlijk object dat de duistere Sauron gebruikt om de wereld te overheersen. Samen met een bont gezelschap van hobbits, mensen, een elf, een dwerg en de tovenaar Gandalf begint Frodo aan een lange reis richting de Doemberg, waar de Ring vernietigd moet worden; onderweg wordt vriendschap net zo belangrijk als moed.

Dit boek was voor mij een late kennismaking. Hoewel ik als tiener enorm genoot van de films, had ik de boeken altijd links laten liggen. High fantasy voelt simpelweg niet als mijn genre. Pas door een buddy-read met een vriendin besloot ik De reisgenoten van J.R.R. Tolkien eindelijk een kans te geven. Dat lezen ging traag, ik deed er bijna een maand. Er gebeurt namelijk niet constant iets spectaculairs. De opmerking dat het “vooral een groep wezens is die veel loopt”, is niet eens zo onterecht. Toch werkte dat voor mij verrassend goed.

Wat dit boek voor mij sterk maakt, is de sfeer. De wereld voelt doordacht, oud en levendig. Juist de rust, de gesprekken en de kleine momenten onderweg zorgden ervoor dat ik me steeds meer verbonden voelde met de personages. Ik merkte dat ik minder las om te weten wat er zou gebeuren en meer om gewoon bij hen te zijn. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

Na de laatste bladzijde sloeg ik direct boek twee open; mijn nieuwsgierigheid naar de verdere avonturen is aanwezig (ondanks dat ik het verhaal al ken). Dat alleen al zegt genoeg over de indruk die dit boek op mij heeft gemaakt.
Als lezer voelde ik me bovendien niet buitengesloten door het tempo of de stijl. Het vraagt aandacht, maar het geeft er ook iets voor terug. Dit is geen boek dat je vluchtig leest, maar eentje dat je langzaam in je eigen ritme meeneemt. Voor mij werkte dat goed.