Wat ik zo bewonder aan Nino Haratischwili is hoe zij de grote geschiedenis klein en voelbaar maakt.

Met Het schaarse licht bewijst Nino Haratischwili opnieuw waarom ik zo van haar werk houd. In de binnenstad van Tbilisi sluiten vier meisjes eind jaren tachtig een intense vriendschap. Dina verlangt naar vrijheid, Ira is het slimme buitenbeentje, Nene droomt van romantiek en Keto kijkt met zachte blik naar de wereld. Terwijl Georgië na de onafhankelijkheid in chaos belandt, groeien zij op tussen geweld, stroomuitval en de verleidingen van heroïne. Hun vriendschap houdt lang stand, maar een verraad en een tragische dood drijven hen uiteen. In 2019 zien ze elkaar terug in Brussel, bij een fototentoonstelling voor hun overleden vriendin; via de beelden worden herinneringen en oude wonden opnieuw zichtbaar.

Wat ik zo bewonder aan Nino Haratischwili is hoe zij de grote geschiedenis klein en voelbaar maakt. Ze zoomt niet uit naar droge feiten, maar zoomt in op een hofje in Tbilisi en laat daar de geschiedenis van een land doorheen sijpelen. Je leert Georgië kennen via gesprekken in keukens, via verliefdheid en ruzies, via angst in donkere parken. Dat maakt het invoelbaar en toegankelijk, ook als je weinig weet van de regio.

Ik heb het boek nu voor de tweede keer gelezen en het raakte me opnieuw; dat gebeurt niet vaak. Nino Haratischwili weet spanning en emotie te combineren met rust en aandacht voor detail. Haar stijl is rijk, maar nooit overdreven. Ik voelde me opnieuw onderdeel van het hofje, alsof ik naast Dina en de anderen op het balkon zat. En toen het uit was, miste ik hen meteen weer. Dat vind ik misschien wel het grootste compliment dat je een schrijver kunt geven.