Er is ruimte voor ongemak, humor en tederheid; precies die combinatie zorgt voor geloofwaardigheid.

Alles voor de reis van Adriaan van Dis is geen fictieve roman, maar een autobiografische memoir waarin Adriaan van Dis terugkijkt op de laatste weken van een vrouw met wie hij een intieme relatie had. Zij is ongeneeslijk ziek en kiest voor een hospice, omdat ze daar haar minnaar kan ontvangen en zelf de regie behoudt over haar laatste fase. In een aanklikbed, met morfinepleisters en een verboden glas wijn uit een theekopje, vraagt zij Adriaan van Dis haar mee te nemen op reis. Niet fysiek, maar via de verbeelding. Samen vluchten ze in literatuur, halen schrijvers en dichters aan en gebruiken taal als tijdelijke ontsnapping; tegelijk onderzoeken ze hun eigen geschiedenis, met daarin liefde, leugens, verlangen en oude wonden.

Wat mij vooral raakt aan Alles voor de reis van Adriaan van Dis is de openheid waarmee hij zichzelf laat zien. Nadat ik vorig jaar Schaduwweduwe van Christine Visser had gelezen, had ik niet verwacht opnieuw een boek op te pakken over een schrijver en zijn minnaar. Dat onderwerp schrikte me toen eerlijk gezegd af. Juist daarom ben ik blij dat ik Alles voor de reis van Adriaan van Dis een kans heb gegeven. Waar Schaduwweduwe afstand bij me opriep, weet Adriaan van Dis mij dichterbij te halen.

Alles voor de reis van Adriaan van Dis is lief, zorgvuldig en respectvol geschreven. De schrijver maakt zijn eigen twijfels en tekortkomingen zichtbaar zonder zichzelf te sparen of te verheffen. Dat maakt het boek menselijk en herkenbaar. De naderende dood wordt niet dramatisch opgeblazen, maar ook niet verzacht. Er is ruimte voor ongemak, humor en tederheid; precies die combinatie zorgt voor geloofwaardigheid.