Een sobere en indrukwekkende roman

Met Winterstrijders neemt Olivier Norek de lezer mee naar een minder vaak belicht hoofdstuk van de Tweede Wereldoorlog: de Winteroorlog tussen Finland en de Sovjet-Unie. In november 1939 valt het Rode Leger Finland binnen, overtuigd van een snelle overwinning. Olivier Norek volgt een kleine groep Finse soldaten, met in het bijzonder scherpschutter Simo Häyhä, bijgenaamd de Witte Dood. Tegen een overweldigende vijand, bittere kou en minimale middelen verdedigen zij hun land. Het verhaal laat zien hoe één man, en tegelijk een collectief van boeren en arbeiders, uitgroeit tot een symbool van verzet.

Wat dit boek voor mij zo sterk maakt, is dat het onmiskenbaar waarheidsgetrouw is; niet alleen in de grote lijnen, maar juist in de details. Olivier Norek laat zien hoe schrijnend ongelijk deze strijd was en hoe vindingrijk de Finnen moesten zijn om te overleven.

De personages zijn geen praters. Ze tonen hun emoties zelden openlijk, wat soms afstand schept. Toch begon ik dat al snel te waarderen. Het past bij de mannen, bij hun tijd en bij de omstandigheden waarin ze leven. Olivier Norek vertrouwt erop dat de lezer tussen de regels door leest. Juist doordat gevoelens niet uitgesproken worden, komen ze harder binnen. In de omgang met gesneuvelden en in kleine momenten van solidariteit voelde ik hun angst, trouw en verdriet. Ik kende de mannen voldoende om geraakt te worden wanneer iemand viel, en dat zegt veel over de kracht van de vertelling.

Winterstrijders is geen bombastisch heldenepos, maar een sobere en indrukwekkende roman over standvastigheid. Voor mij eindigde dit boek als een onverwachte vijfsterrenleeservaring, precies op de valreep van 2025.