Doorlezen of stoppen?

Na het dichtslaan van De twee torens van J.R.R. Tolkien zit ik met een dubbel gevoel op de bank. In dit tweede deel van de beroemde trilogie splitst het reisgenootschap op. Ringdrager Frodo Balings heeft samen met zijn trouwe vriend Sam de loodzware taak op zich genomen om de ring naar de Doemberg in het duistere Mordor te brengen. Dat is de enige plek waar dit kwaadaardige object vernietigd kan worden. De dreiging van de legers van orks is constant aanwezig. Gelijktijdig bereiden hun bondgenoten zich elders voor op een allesbeslissende strijd tegen het oprukkende kwaad uit Isengard.

Hoewel ik het eerste deel qua tempo al vrij taai vond, hield de verwondering over de nieuwe wereld me toen op de been. Het ontdekken van de Gouw en Rivendel was een magische ervaring die de trage passages goedmaakte. Bij dit tweede boek van J.R.R. Tolkien merkte ik echter dat die vlam wat begon te flakkeren; de focus ligt hier veel meer op het ‘strijden’ en de politieke verschuivingen in Midden-aarde. Waar ik voorheen nog genoot van de gedetailleerde landschapsbeschrijvingen, voelden de lange marsen en de eindeloze voorbereidingen op de oorlog ditmaal echt als een beproeving.

Ik twijfel daarom oprecht of ik het laatste deel nog wel uit de kast ga trekken. Aan de ene kant wil ik weten hoe het afloopt met Frodo en Sam (in de boeken, want de films ken ik al), maar aan de andere kant zie ik op tegen de enorme hoeveelheid tekst die nog voor me ligt. Het voelt bijna als een persoonlijke missie om de trilogie te voltooien; toch vraag ik me af of het leesplezier nog wel opweegt tegen de moeite. J.R.R. Tolkien schrijft prachtig, maar je moet wel een hele lange adem hebben om de finish te halen.