Geen grote drama’s, wel het stille besef dat er iets onherstelbaars scheef is gegroeid.

Een grillig soort grind van Ine Boermans volgt Amelia, die opgroeit in een klein dorp waar weinig ruimte is om gezien te worden. Haar ouders zijn er bewust naartoe verhuisd, maar kijken ondertussen neer op de mensen die er vandaan komen. Terwijl haar moeder zich losmaakt uit het huwelijk, wordt haar vader steeds harder. Amelia zoekt een uitweg door naar de stad te vertrekken.

Het duurde bij mij opvallend lang voordat ik een klik voelde met dit boek. Ik herkende mezelf nauwelijks in Amelia of in haar omgeving. Ik ben niet opgegroeid in een dorp, al heb ik er veel tijd doorgebracht en werk ik al jaren in dorpen. Juist daardoor voelde de afstand soms groot, alsof ik langs het verhaal heen keek in plaats van erin. Tegelijk las het boek vlot en bleef ik doorlezen, meer uit nieuwsgierigheid dan uit betrokkenheid. Dat zegt iets over de kracht van Ine Boermans; ze houdt je vast zonder dat ze nadrukkelijk om aandacht vraagt.

Pas na het uitlezen begon het verhaal echt te landen. Wat eerst afstandelijk bleef, kreeg achteraf betekenis. Vooral de rouw die onder de tekst zit, bleef bij me hangen. Niet alleen de rouw om de dood, maar ook die om een relatie die nooit is geworden wat het had kunnen zijn. De verhouding tussen vader en dochter is schrijnend in haar alledaagsheid. Geen grote drama’s, wel het stille besef dat er iets onherstelbaars scheef is gegroeid.

Een grillig soort grind is voor mij geen boek dat je overdondert of direct omarmt. Het vraagt geduld en een zekere bereidheid om je eigen verwachtingen los te laten; wie dat doet, krijgt een verhaal dat langzaam blijft doorwerken.