Waardevolle én genanceerde non-fictie

Vanuit meerdere perspectieven wordt een onderwerp belicht dat nog vaak in de taboesfeer zit: breken met je familie. Religieuze, filosofische, sociale, culturele en psychologische invalshoeken wisselen elkaar af. Hoewel de schrijver zelf ervaringsdeskundige is, zit zijn persoonlijke verhaal het grotere geheel nergens in de weg. Integendeel: hij geeft ruim baan aan gevestigde namen uit diverse culturen en disciplines. Thema’s en termen als parentificatie, toxische relaties, PTSS, levend verlies en zelfgekozen familie passeren de revue en worden zorgvuldig gekaderd.

De hoofdstukken worden bovendien afgewisseld met getuigenissen van andere ervaringsdeskundigen. Een fijne toevoeging, omdat ze het onderwerp een gezicht geven. Voor mij hadden deze stukken echter nog iets meer uitgewerkt mogen worden, juist daar voelde ik de potentie om nog dieper geraakt te worden.

Voor mij bleef het boek in eerste instantie wat aan de theoretische kant. Het was zonder twijfel interessant en leerzaam, maar het raakte me niet direct. Dat veranderde bij de hoofdstukken over rouw en berusting. Daar voelde ik meer van de ingewikkelde, complexe emoties die je kan voelen bij moeilijke familierelaties . De vraag “Kun je rouwen om iemand die nog leeft?” wordt indringend en genuanceerd uitgewerkt. Ook het hoofdstuk over berusting, waarin de soms harde realiteit niet wordt geschuwd, vond ik boeiend en aangrijpend.

Een zin die me bijbleef: “De keuze om te breken moet je altijd opnieuw maken.” Die woorden vatten pijnlijk samen hoe complex het is om om te gaan met levend verlies. Het laat zien dat een familiebreuk geen eenmalige beslissing is, maar een voortdurend proces.

Een dapper, noodzakelijk en genuanceerd boek dat familiebreuken uit de sfeer van het zwijgen haalt.