Zwarte september, een nostalgische coming-of-age

In “Zwarte september” kijken we samen met de vijftig jaar oudere Gigio terug naar de zomer van 1972. Tot in detail ,in geuren, kleuren en geluiden , reconstrueert Veronesi die ene zomer aan de Toscaanse kust. Een zomer vol muziek, sport en een eerste liefde, die Gigio’s verdere leven tekent.

Vanaf het begin voel je een dreiging, maar de ontknoping laat lang op zich wachten. Daardoor las het voor mij soms wat moeizaam, zeker door de vele sportpassages. Ook het einde had ik graag meer uitgewerkt gezien.

Na De kolibrie waren mijn verwachtingen torenhoog. En hoewel Zwarte september mooi en sterk geschreven is, bleef ik tijdens het lezen toch wat op mijn honger zitten. Vreemd genoeg bleef het boek, na het dichtslaan, nog lang in mijn gedachten hangen. Vooral de jonge mensen in deze roman , Gigio, zijn zusje Gilda en Astel. De karakterontwikkeling van deze personages is sterk en ontroert. Zij tonen het belang van een eerste grote liefde en geven tegelijk een duidelijke boodschap aan volwassenen: neem jonge mensen en hun gevoelens au sérieux.