Pageturner met diepgang

Alex Schulman doet het wéér. Net als in zijn eerdere romans verpakt hij psychologisch complexe thema’s in een spannende pageturner die je onmogelijk kunt wegleggen.

Vidar wordt geschorst na een gewelddadig incident op school en stuit thuis op het telefoonnummer van het oude zomerhuisje van zijn familie. Wanneer hij belt, hoort hij telkens één van de gezinsleden, steeds op één specifieke dag uit zijn jeugd: 17 juni 1986. Terwijl hij die dag steeds verder ontrafelt, wordt in het heden een strafrechtelijk onderzoek tegen hem geopend.

Het verhaal wordt opgebouwd vanuit twee perspectieven: Vidar die wordt aangeklaagd in het heden en Vidar die telefoneert met het verleden. De telefoongesprekken naar het verleden voelen bijna als een vorm van therapie. Alles wordt verteld vanuit één personage, maar juist daardoor kom je erg dicht bij het hoofdpersonage.

Psychologisch zit dit boek ijzersterk in elkaar. Schulman schrijft met kennis van zaken over thema’s als trauma, dissociatie en parentificatie, maar doet dat op een subtiele manier.

Tegelijk is het ook gewoon literair enorm sterk. De opbouw , met vooral korte hoofdstukken en de afwisseling tussen heden en 1986 , zorgt ervoor dat je wil blijven lezen. Schulmans pen is vlot en trefzeker, de personages zijn zorgvuldig uitgewerkt en vooral: mijn hart ging helemaal uit naar de kleine Vidar.

Het einde is, zoals steeds bij de boeken van Schulman, rauw en confronterend. Als je het boek dichtslaat, blijf je nog even achter met een knoop in je maag.